قصه عروسک‌های سهیل

0
706

سهیل ۲۳ ساله، مثال خوبی است برای تغییر باورهای‌مان به اوتیسم. یک نمونه تمام‌عیار از نقش خواست و اراده، برای شکستن همه سدهایی که مثل یک کوه بلند، میان فرد دارای اختلال اوتیسم و انجام کارهای روزمره و حتی ایفای نقش در جامعه فاصله انداخته است. قصه عروسک‌های رنگارنگ سهیل و لبخندهای کشداری که روی صورت‌های کاموایی‌شان نقش بسته، روایت همین اراده و پشتکار است. این همت والا به تشکیل انجمنی منجر شده که اکنون بیش از ۸۰ کودک و نوجوان دارای اختلال اوتیسم از خدمات آموزشی، درمانی، ورزشی و تفریحی‌اش بهرمند می‌شوند.

«‌بچه‌های اوتیسم، در برقراری ارتباط مشکل دارند… آنها از پس کارهای روزمره و شخصی‌شان برنمی‌آیند… از حضور در میان جمع وحشت دارند… به سختی لبخند می‌زنند و…»، اما وقتی سهیل با یک سینی پر از چای از آشپزخانه بیرون می‌آید و با لبخند، یکی یکی استکان‌های چای داغ را به مهمان‌ها تعارف می‌کند، تمام این عبارت‌ها، از اعتبار می‌افتند. او با کمک مادرش چند سال پیش دیپلم گرفته و به تازگی یادگیری موسیقی را هم شروع کرده است. سهیل این روزها بیشتر وقتش را در خانه مشغول ساخت عروسک‌های کاموایی است تا آرزوهایش را برای کمک به دیگر بچه‌ها دنبال کند.

مادرش آذر سعیدی، از فصل آغازین آشنایی سهیل با این عروسک‌های رنگارنگ می‌گوید: «مشکل بچه‌های اوتیسم، تمرکز و توانایی بسیار کم در ارتباط با محیط اطراف است. اما این کمبودها با کاردرمانی تقویت می‌شود. فرایند یادگیری‌شان کند است اما بالاخره یاد می‌گیرند. صنم خواهر کوچک‌تر سهیل، ساخت این عروسک‌های کاموایی را در مدرسه یاد گرفت. همان روز که به خانه آمد، بنا کرد به ساختن یکی از همین عروسک‌های کاموایی. سهیل هم انگار از همان روز اول عاشق این عروسک‌ها شد. ۷ سال طول کشید تا سهیل بتواند به تنهایی و بدون کمک دیگران یک عروسک بسازد.»

هر روز، یک عروسک

سهیل هر روز یک عروسک می‌سازد. اگرچه چند ساعت طول می‌کشد تا تن کاموایی عروسک میان دست‌هایش جان بگیرد، اما همین کار تأثیرات درمانی بسیاری برای او دارد. وقتی گرم کار می‌شود و تمام حواسش را به ساختن عروسک می‌دهد، حرفی نمی‌زند. مادر از او می‌پرسد: «آن هلی‌کوپتر را یادت هست؟‌» همین یک جمله کافی است تا سهیل عروسک را روی زمین بگذارد و خودش برای تعریف کردن ماجرا داوطلب شود. می‌گوید: «من و صنم اول می‌خواستیم با پول نخستین عروسک‌ها یک هلی‌کوپتـر کنترلی بخریـــم. امـا بعد تصمیم گرفتیم کار مهم‌تر دیگری انجام بدهیم.»

کار مهم‌تری که سهیل از آن حرف می‌زند، راه‌اندازی نخستین انجمن اوتیسم شرق تهران است. حالا دیگر عروسک‌های کاموایی سهیل، تبدیل به نماد این انجمن شده است. آذر سعیدی از نقش سهیل در راه‌اندازی این انجمن حمایتی از کودکان و نوجوانان دارای اختلال اوتیسم چنین می‌گوید: «هزینه درمانی بچه‌های اوتیسم، ماهانه بیش از ۲ میلیون تومان است. هزینه‌های سنگین کاردرمانی، فعالیت‌های ورزشی، کلاس‌های آموزشی برای والدین و… که خیلی‌ها از پس آن برنمی‌آیند. موضوع را به سهیل گفتم و در حالی که خودم هم متعجب بودم، او قبول کرد پول‌هایی که از فروش عروسک‌ها به دست آورده صرف کمک به بچه‌های شبیه خودش شود.»

ماجرای آن ۲ عروسک مجانی

ماجرای آن غرفه‌ها و بازارچه‌ها که هنوز هم در نقاط مختلف شهر برای تأمین هزینه‌های انجمن فرشته‌های شرق برپا می‌شود، برای همیشه سهیل را به یاد آن دخترک معصوم می‌اندازد: «از عروسک‌های من خوشش آمده بود اما فکر می‌کنم مادرش پول نداشت که برای او عروسک بخرد. هی گریه می‌کرد. من هم ۲ تا از عروسک‌هایم را به او دادم.» مادر در تکمیل حرف‌های سهیل می‌گوید: «از شهرداری یک غرفه گرفتیم تا عروسک‌ها را بفروشیم. همان روزهای اول بود که تصمیم گرفته بودیم با پول فروش عروسک‌ها انجمن فرشته‌های شرق را راه‌اندازی کنیم.

سهیل هر شب از من می‌پرسید با فروش امروز، چقدر پول می‌خواهیم تا انجمن شروع به کار کند. می‌دانستم ارزش پول را می‌داند، اما   دو تا از بهترین عروسک‌هایش را جدا کرد و به آن دختر بچه داد. حتی پولی هم از آنها نخواست. حالا هم وقتی به او می‌گویم پول فروش عروسک‌هایش خرج تأمین هزینه‌های استخر، بولینگ، فوتبال و دیگر فعالیت‌های بچه‌های اوتیسم انجمن می‌شود، مثل همان روز لبخند می‌زند. هنوز هم بخش زیادی از هزینه‌های جاری انجمن مانند اجاره اماکن ورزشی، هزینه‌های اردوهای تفریحی و … با پول فروش همین عروسک‌ها تأمین می‌شود.»

می‌خواهم یک کارگاه دیگر راه‌اندازی کنم

سهیل لوح‌های تقدیر بسیاری دریافت کرده که یکی از آنها توسط مرکز بهداشت و درمان سازمان صدا و سیما برای ساخت همین عروسک‌ها به او داده شده است. خودش می‌گوید: «این لوح تقدیر را به خاطر ساخت این عروسک‌ها به من داده‌اند. چون با پول فروشش من و دوستانم می‌توانیم کنار هم ورزش کنیم.» یک سال از تأسیس انجمن فرشته‌های شرق می‌گذرد و امروز بیش از ۸۰ خانواده که فرزند اوتیستیک دارند، از نقاط مختلف تهران از خدمات این انجمن استفاده می‌کنند.

سعیدی می‌گوید: «راستش فکرش را نمی‌کردیم امروز انجمن بتواند در حوزه‌های مختلفی مانند برگزاری کلاس‌های مشاوره و تبادل نظر، فعالیت‌های ورزشی و تفریحی برای کودکان و نوجوانان اوتیستیک مانند فوتبال، شنا، بولینگ، دوچرخه‌سواری و… فعالیت کند. این روزها سهیل سخت مشغول ساختن عروسک‌های جدید است چراکه قرار است به‌زودی یک کارگاه کاردرمانی و به نوعی اشتغالزایی در زمینه کار با چرم برای بچه‌های اوتیسم راه‌اندازی کنیم. چراکه جلسات کاردرمانی هزینه‌های زیادی دارد و از طرفی یکی از مراحل تقویت تمرکز و افزایش مهارت‌های بچه‌های اوتیسم است. پیشرفتی که برای سهیل با یادگیری ساخت عروسک اتفاق افتاد.»

منبع: روزنامه همشهری

ترک پاسخ

لطفا نظر خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید