نشانه‌های اتیسم چیست؟

0
1159

یکی از علائم مهم اتیسم، اختلال در ارتباطات اجتماعی است. کودکان طبیعی از همان هفته های اول تولد به طور قابل ملاحظه ای اجتماعی هستند، در واقع نوزاد انسان به طور ذاتی برای ارتباط اجتماعی و تشخیص چهره ی انسانی آمادگی دارد، در حالی که در کودکان دارای اتیسم گرایش کمی به چهره انسانی وجود دارد و به دنبال آن، این کودکان گرایش کمی به برقراری تماس چشمی دارند. آنها در درک احساسات دیگران مشکل دارند و قادر به همدلی با آن ها و قرار دادن خود به جای آن ها نیستند و این سد بزرگی بر سر دوست یابی آنهاست. این مشکلات در مراحل ابتدایی رشد به صورت های زیر آشکار می شود:

کودک کمتر به دیگران نگاه می کند، کمتر غان و غون می‌کند یا اصلا این کار را انجام نمی‌دهد، وقتی کودک را صدا می‌کنند پاسخ نمی‌دهد. در مقابل لبخند دیگران کمتر لبخند می‌زند، کودک ارتباط غیر کلامی برقرار نمی‌کند؛ مثلا نمی‌تواند به اشیا مورد علاقه خودش اشاره کند. بازی های اجتماعی مثل بازی دالی یا قایم باشک را انجام نمی دهد یا به یک جانبه و با خودش انجام می‌دهد.

اختلال ارتباطی:

از دیگر مشکلات اصلی در اتیسم، اختلال جدی در برقراری ارتباط است. افراد دارای اتیسم در جنبه های مختلف رشد زبان، گفتار و ارتباط مشکل دارند. کودکان دارای اتیسم نمی توانند برای اهداف اجتماعی از زبان استفاده کنند. برای مثال نمی توانند برای برقراری رابطه اجتماعی کلمات و زبان را به کار بگیرند. نیمی از افراد دارای اتیسم هرگز از زبان و گفتار جهت ارتباط استفاده نمی کنند و در صورت استفاده از کلام در گفتار مشکلاتی مانند تکرار طوطی وار جملات و کلمات  رخ می‌دهد. این مشکل نیز به دو صورت ظاهر می شود: هنگامی که فردی با آنها صحبت می کند همزمان جملات او به صورت طوطی وار تکرار می کنند. جملات و عباراتی که دیگران به کار می برند را به حافظه می‌سپارند و بعداً بدون اینکه آن جملات کاربردی داشته باشند آنها رابه صورت طوطی وار تکرار می‌کنند.

آنها همچنین از ضمایر به درستی استفاده نمی‌کنند؛ مثلا کودک بجای آنکه بگوید “من” می گوید “او”.

فقدان آهنگ و ملودی معمول در کلام نیز در این کودکان دیده می‌شود؛ به این صورت که آهنگ کلام کودک یکنواخت و ثابت است. معمولا معنا و مفهومی در گفتار این کودکان وجود ندارد و در گفتار خود به خوبی از حروف ربط استفاده نمی‌کنند.

اختلال شناختی:

نیمی از کودکان دارای اتیسم هوش پایینی دارند. در برخی از این افراد هوش جزیره ای وجود دارد. هوش جزیره ای به این معناست که کودک در یک یا چند زمینه (مانند نقاشی یا موسیقی) توانایی های قابل توجه دارد در حالی که ممکن است از نظر سایر توانایی ها مشکل داشته باشد. همچنین در آن ها تفکر انتزاعی وجود ندارد. یعنی کودک نمی تواند خودش را به جای دیگران قرار دهد و یا به مسائلی غیر از چیزهایی که به چشم می بیند فکر کند. هرچه بهره ی هوشی در این افراد پایین تر باشد احتمال بروز تشنج مغزی بالاتر می رود. توانمندی های حرکتی و درک لمسی نیز در این افراد بهتر از توانمندی درک مفاهیم نمادین است.

اختلال رفتاری:

این کودکان با اشیا و وسایل ارتباط بهتری برقرار می کنند تا با انسان ها. علاوه بر این، آنها به جنبه های ناکارآمد اشیا و اشیا غیر کاربردی وابستیگی غیر معمول دارند. همچنین حرکات تکراری بی هدف مثل تکان دادن دست ها، راه رفتن روی انگشتان پا، ردیف کردن یا چرخیدن اشیا در آنها دیده می شود. این کودکان به موقعیت ها و شرایط جدید واکنش های بسیار شدید نشان می دهند. آنها از چیزهای جدید، از افراد جدید، از تغییر دکوراسیون منزل و حتی تعویض اتومبیل خانوادگی شان به شدت می ترسند و به آن واکنش نشان می دهند مهارت های بازی در این کودکان به شدت در سطح پایین است و نمی توانند بازی‌های اجتماعی انجام دهند.

 

 

 

ترک پاسخ

لطفا نظر خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را اینجا وارد کنید